نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٤

نكات دستورى و توضيح واژگان

نكات دستورى و توضيح واژگان

نكات دستورى و توضيح واژگان

فتلخّص ممّا حقّقناه : منظور از « ممّا حقّقناه » آنكه اسماء و حروف از نظر معنا و موضوع له باهم فرقى نداشته مىباشد .

كما فى مثل اسماء الاشارة : مقصود اين است كه تشخّص اسمهاى اشاره در خارج بوده چرا كه اشاره صحيح نيست مگر به امر محسوس خارجى .

كما فى اسماء الاجناس و الحروف و نحوهما : ضمير در « نحوهما » به اسماء جناس و حروف برگشته و منظور از آن نيز موصولات بوده و تشخّص اسماء اجناس و حروف ، ذهنى است . چرا كه مثلا « اسد » كه اسم جنس بوده بايد معنايش ابتدا در ذهن تصوّر و مشخّص شود و بعد از آن استعمال شود .

من غير فرق فى ذلك اصلا : مشاراليه « ذلك » تشخّص ذهنى مىباشد .

ذهب اليه : ضمير در « اليه » به تشخّص داشتن موضوع له يا مستعمل فيه حروف برمىگردد .

هذا واضح : مشاراليه « هذا » تشخّص نداشتن مستعمل فيه يا موضوع له حروف مىباشد .

و لعلّه لتوهّم كون قصده : ضمير در « لعلّه » به « ذهاب » و در « قصده » به معنا برمىگردد .

بما هو فى غيره : ضمير « هو » و ضمير در « غيره » به معنا برگشته و منظور از « بما هو فى غيره » حالت براى غير بودن و به عبارت ديگر ، معناى ربطى و غير مستقلّ داشتن است .

و الغفلة : كلمهء « واو » حاليه و « الغفلة » مبتدا و خبرش « لا يكاد يكون الخ » مىباشد .

من لفظه على انحائه : ضمير در « لفظه » به معنا و در « انحائه » به قصد معنا برمىگردد .

لا يكاد يكون من شئونه و اطواره : ضمير در « يكون » به قصد معنا و ضمير در « شئونه » و « اطوره » به معنا برمىگردد .

و الّا : يعنى و « ان كان قصد المعنى من لفظه على انحائه من شئونه و اطواره »

فليكن قصده : ضمير در « قصده » به معنا برمىگردد .