نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٤٢

نكات دستورى و توضيح واژگان

برمىگردد .

فان دليله يكون حاكما : ضمير در « دليله » به امر ظاهرى و ضمير در « يكون » به « دليله » برمىگردد .

دليل الاشتراط : مقصود از « الاشتراط » شرط بودن طهارت و حليّت مىباشد .

و انّه اعمّ من الطّهارة الواقعيّة و الظّاهريّة : ضمير در « انّه » به شرط برگشته و « انّه » عطف به « دائرة » بوده و اين عبارت تفسير و بيان حاكم و مبيّن بودن دليل ظاهرى است .

فانكشاف الخلاف فيه : ضمير در « فيه » به امر ظاهرى برمىگردد .

لا يكون موجبا : ضمير در « يكون » به كشف خلاف در امر ظاهرى برمىگردد .

لشرطه : ضمير در « شرطه » به عمل برمىگردد .

بل بالنّسبة اليه يكون الخ : ضمير در « اليه » به شرط و در « يكون » به انكشاف خلاف برمىگردد .

من قبيل ارتفاعه : ضمير در « ارتفاعه » به شرط برمىگردد .

و هذا بخلاف ما كان منها : مشاراليه « هذا » امر ظاهرى به لسان تحقق شرط يا جزء بوده و ضمير در « كان » به ماء موصوله به معناى امر ظاهرى و در « منها » به اوامر ظاهرى برمىگردد .

بلسان انّه ما هو الشّرط واقعا : ضمير در « انّه » به شرط و ضمير « هو » به ماء موصوله به معناى عمل برگشته و كلمهء « واقعا » تمييز نسبت مىباشد .

كما هو لسان الامارات : ضمير « هو » به « لسان شرط بودن در واقع » برمىگردد .

فلا يجزى : ضمير در « يجزى » به امر ظاهرى به لسان شرط بودن در واقع برمىگردد .

فان دليل حجّيّته : ضمير در « حجّيّته » به امر ظاهرى به لسان شرط بودن در واقع برمىگردد .

حيث كان بلسان انّه الخ : ضمير در « كان » به « دليل حجّيّته » و در « انّه » به قرينه مقام به مأمور به ظاهرى برمىگردد .

لما هو شرطه الواقعى : ضمير « هو » به ماء موصوله به معناى طهارت يا حليّت و ضمير در « شرطه » به مأمور به ظاهرى برمىگردد .