نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩٠

نكات دستورى و توضيح واژگان

ان قلت : يعنى اشكال كنى به واجب مصنّف كه به متوهّم داده است .

نعم : يعنى آرى اگرچه نماز مطلق ، متعلّق امر نبوده ، بلكه نماز مقيّد به قصد قربت متعلّق امر مىباشد .

و لكن نفس الصّلاة : منظور مطلق نماز مىباشد .

ايضا صارت مامورا بها : ضمير در « صارت » و در « بها » به « نفس الصّلاة » برمىگردد .

بالامر بها مقيّدة : ضمير در « بها » به صلاة برگشته و كلمهء « مقيّدة » حال براى ضمير مجرورى در « بها » مىباشد .

كلّا : يعنى هرگز خود نماز يعنى مطلق نماز مأمور به نيست .

لانّ ذات المقيّد : مقصود از « ذات المقيّد » مطلق نماز مىباشد .

لا تكون مأمورا بها : ضمير در « تكون » و « بها » به « ذات المقيّد » برمىگردد .

فان الجزء التّحليلىّ العقلىّ : مقصود از جزء تحليلى عقلى نيز ذات مقيّد يعنى مطلق نماز مىباشد .

فانّه ليس وجودا واحدا واجبا الخ : ضمير در « انّه » و « ليس » به واجب برگشته و كلمات « واحدا » و « واجبا » صفت بعد از صفت براى « وجودا » مىباشند .

فى باب المقدّمه : يعنى در بحث مقدمهء واجب .

نعم : يعنى آرى ، به غير از يك وجود كه واجب نفسى بوده و آن‌هم صلاة مقيّد به قصد قربت وجود ديگرى نيست .

لكنّه اذا اخذ قصد الامتثال شرطا : ضمير در « لكنّه » به مأمور به نبودن ذات مقيّد برگشته و كلمهء « شرطا » تمييز براى نسبت مىباشد .

و امّا اذا اخذ شطرا : ضمير نايب فاعلى در « اخذ » به قصد امتثال برگشته و كلمهء « شطرا » به معناى « جزءا » نيز تمييز نسبت مىباشد .

تعلّق الوجوب به : ضمير در « به » به « الّذى » برمىگردد .