نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٢

نكات دستورى و توضيح واژگان

برگشته و « توبيخه » عطف بر « تقبيح » مىباشد .

انّما هو على استعلائه : ضمير « هو » مبتدا و به هريك از تقبيح و توبيخ و يا به تقبيح برگشته و « على استعلائه » خبر و ضمير در آن به طالب سافل برگشته و « انّما » با مبتداء و خبر بعدش ، خبر براى « تقبيح الخ » مىباشد .

لا على امره حقيقة : ضمير در « امره » به طالب سافل برگشته و كلمهء « حقيقة » تمييز براى نسبت در « امره » بوده و اين عبارت عطف بر « على استعلائه » بوده يعنى « لا يكون التّقبيح على امره » .

بعد استعلائه : ضمير در « استعلائه » به طالب سافل برمىگردد .

على طلبه : ضمير در « طلبه » به طالب سافل برمىگردد .

بحسب ما هو قضيّة استعلائه : ضمير « هو » به ماء موصوله و در « استعلائه » به طالب سافل برمىگردد .

ففى صحّة سلب الامر : عبارت « ففى صحة سلب الخ » جار و مجرور و خبر مقدّم و كلمهء « كفاية » مبتداى مؤخّر مىباشد .

و لو كان مستعليا : ضمير در « كان » به طالب سافل برگشته و كلمهء « لو » وصليّه مىباشد .

لا يبعد كون لفظ الامر حقيقة فى الوجوب : كلمهء « كون » مصدر « كان » و فاعل « يبعد » بوده و كلمه « لفظ » كه اضافه به « الامر » شده نيز اسم « كون » و كلمه « حقيقة » خبر و « فى الوجوب » متعلّق به « حقيقة » مىباشد .

لانسباقه عنه عند اطلاقه : ضمير در « انسباقه » به وجوب و در « عنه » و « اطلاقه » به امر برمىگردد .

و يؤيّده : ضمير منصوبى در « يؤيّده » به بودن حقيقت امر در وجوب برمىگردد .

الى غير ذلك : مشاراليه « ذلك » ادلّهء نقلى مىباشد .

و صحّة الاحتجاج الخ : اين عبارت عطف بر « قوله تعالى » كه فاعل « يؤيّده » بوده