نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٢

141 - نظر مصنّف نسبت به اشكالى كه بر وضع تعيينى از راه استعمال شده مبنى بر اينكه اين استعمال نه به نحو حقيقت بوده و نه به نحو مجاز چيست ؟ ( غير ضائر بعد . . . و لا مجاز )

نمىشمارد . مضافا آنكه قبلا گفته‌ايم ؛ چه‌بسا اطلاقات و استعمالات رايج در عرف از همين قبيل باشد . مثلا پدرى كه صاحب فرزندى شده صدا مىزند ؛ عبّاس را بياوريد . و منظورش از استعمال لفظ عبّاس فهماندن آن است كه اين لفظ را براى پسرش وضع كرده است . و حال آنكه اين استعمال نه به نحو حقيقت است زيرا در غير از موضوع له لفظ عباس بوده و نه به نحو مجاز بوده زيرا قرينه‌اى براى دلالت بر معناى مجازى نياورده بلكه نحوهء خطاب او قرينه براى اصل دلالت يعنى وضع لفظ در اين معنا مىباشد .