جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤

آنچه درباره وصى بودن على عليه السلام در شعر آمده است

اهل آن برگشته است » تا آخر خطبه ، در نظر من بعيد است كه چنين كلماتى را پس از بازگشت از صفين فرموده باشد ، زيرا در آن هنگام در حالى كه از موضوع حكميت و مكر و خدعهء عمرو عاص ، زمام حكومت آن حضرت پريشان بود و به ظاهر كار معاويه استوار شده بود و به كوفه برگشت و از سوى ديگر ميان لشكر خود نوعى از سركشى و بى وفايى ملاحظه فرمود و اين گونه سخنان در چنين موردى گفته نمى شود ، و چنين به نظر مى رسد و صحصح تر هم هست كه امير المومنين عليه السلام اين كلمات را در آغاز بيعت خود و پيش از آنكه از مدينه به بصره حركت كند ايراد فرموده باشد . و سيد رضى كه خدايش رحمت كناد ، بدون توجه ، همان چيزى را كه در كتابهاى پيش از خود ديده و شنيده ، نقل كرده است و اين اشتباه را افراد پيش از او مرتكب شده‌اند و آنچه ما تذكر داديم روشن و واضح است .

آنچه درباره وصى بودن على عليه السلام در شعر آمده است

آنچه درباره وصى بودن على عليه السلام در شعر آمده است

از جمله اشعارى كه در صدر اسلام سروده شده و متضمن اين موضوع است كه على عليه السلام به عقيدهء شاعر ، وصى رسول خدا بوده است ، گفتار عبد الله بن - ابى سفيان بن حرث بن عبد المطلب است كه چنين سروده است : « و از جمله افراد خاندان ما على است . همانكه سالار خيبر و سالار جنگ بدرى است كه لشكرهايش چون سيل خروشان بود . او وصى پيامبر مصطفى ( ص ) و پسر عموى اوست . چه كسى مىتواند همانند و نزديك به او باشد » .

عبد الرحمان بن جعيل چنين سروده است : « سوگند به جان خودم با شخصى بيعت كرديد كه نگهبان دين و معروف به پارسايى و پاكدامنى و موفق است . على كه وصى مصطفى و پسر عموى او و نخستين نمازگزار و بسيار متدين و پرهيزگار است » .

ابو الهيثم بن التيهان كه از انصار و شركت كنندگان در جنگ بدر است چنين سروده است : « ما آنانيم كه قريش و آن كافران ، روز بدر ، چگونگى پيكار ما را ديده‌اند . . . همانا كه وصى ، امام و ولى ماست . آنچه پوشيده بود آشكار و رازها نمودار شد . »