جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧
مقدمهء سيد رضى بر نهج البلاغه
مقدمهء سيد رضى بر نهج البلاغه
مقدمهء سيد رضى بر نهج البلاغه
سيد رضى كه خدايش رحمت كناد در مورد چگونگى كلام على عليه السلام چنين گفته است : « از شگفتيهاى امير المومنين على ( ع ) كه در آن يكتاست و هيچكس در آن با او انباز نيست اين است كه سخنان او در مورد زهد و مواعظ و پند و نصيحت باز دارنده از گناه ، چنان است كه چون متأمل و انديشمند در آن بينديشد و اين موضوع را از انديشهء خود بيرون آورد كه على ( ع ) چه بزرگى قدر و نفوذ امرى داشته و صاحب رقاب بوده است ، برايش شك و ترديدى باقى نمى ماند كه اين سخنان بايد از مردى باشد كه هيچ بهره‌يى جز زهد و پارسايى و هيچ شغلى جز عبادت نداشته ، در گوشهء خانهء خود نشسته ، يا به دامن كوهى پناه برده كه چيزى جز آواى دم و بازدم خويش را نمى شنيده و جز خويشتن كسى را نمى ديده است . و نمى تواند به يقين بپذيرد كه اين سخنان از كسى است كه به هنگام جنگ با شمشير كشيده تا قلب سپاه دشمن پيش مى رفته و گردنها مى زده است و پهلوانان را بر خاك مى افكنده ، و در حالى كه از شمشيرش خون مى چكيده و جان مى ربوده باز به حمله روى مى آورده است ، و با همين حال زاهدترين پارسايان و نمودار و جايگزين همهء ابدال است . و اين خود از فضائل شگفت و خصائص لطيف اوست كه صفات اضداد در او جمع است و چيزهايى را كه به ظاهر بايد از يكديگر پراكنده باشد در خود پيوسته و فراهم آورده است . و چه بسا كه با دوستان و برادران در اين باره گفتگو مى كنم و مى بينم