جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٧

پريشان شدن كار بر عثمان و اخبار كشته شدن او

به هر حال مردم را در كار خود به طمع ميندازيد كه به خدا سوگند اگر آنان را به طمع اندازيد هرگز از آن جز ادبار نخواهيد ديد .

على عليه السلام فرمود : اى بى مادر ترا با اين كار چه كار است معاويه گفت : سخن از مادرم به ميان نياور كه بدترين مادران شما نبود و مسلمان شد و با پيامبر بيعت كرد و پاسخ گفتار مرا بده ، در اين هنگام عثمان گفت : برادر زاده‌ام ( معاويه ) راست مى گويد ، اينك من از خودم و كار خويش با شما سخن مى گويم ، دو يار من كه پيش از من بودند نسبت به خود و ياران نزديك خود سختگيرى مى كردند و حال آنكه پيامبر ( ص ) به نزديكان خويش عطا مى فرمود من هم خويشاوندان مستمند و كم درآمد دارم . و تا حدودى در مورد اموالى كه در دست من است گشاده دستى كرده و بخشيده‌ام ، و اگر اين موضوع را خطا مى دانيد آن را برگردانيد كه دستور من تابع دستور شماست .

گفتند : درست و نيك رفتار كرده‌اى ولى به عبد الله بن خالد بن اسيد پنجاه هزار درهم و به مروان پانزده هزار درهم عطا كرده‌اى اين دو مبلغ را از ايشان پس بگير و عثمان چنان كرد و همگى خشنود شدند و رفتند . ابو جعفر طبرى مى گويد : معاويه به عثمان گفت پيش از آنكه بر تو هجوم آورند و تو ياراى مقابله با آنان نداشته باشى همراه من به شام بيا كه مردم شام همگى بر طاعت و فرمانبردارند ، عثمان گفت : همسايگى رسول خدا ( ص ) را با چيزى عوض نمى كنم و نمى فروشم هر چند رگ گردنم قطع شود . معاويه گفت : اجازه بده سپاهى از شام پيش تو فرستم كه اگر حادثه‌يى براى مدينه و تو پيش آمد در خدمت تو حاضر باشند ، گفت : نمى خواهم ساكنان كنار مرقد رسول خدا ( ص ) را به زحمت اندازم ، معاويه گفت : در اين صورت به خدا سوگند ترا غافلگير مى كنند ، او گفت خداى مرا بسنده و بهترين كارگزار است .

ابو جعفر طبرى مى گويد : معاويه از پيش عثمان بيرون آمد و در حالى كه جامهء سفر بر تن داشت از كنار تنى چند از مهاجران كه على عليه السلام و طلحه و زبير هم ميان ايشان بودند گذشت و آنجا ايستاد و گفت شما مى دانيد كه مردم بر سر حكومت با يكديگر ستيز مى كردند تا آنكه خداوند پيامبر خويش را مبعوث فرمود