جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٨

غارت آوردن ضحاك بن قيس و برخى از اخبار او

محمد بن يعقوب كلينى روايت مىكند كه امير المومنين عليه السلام بلافاصله پس از غارت ضحاك بن قيس فهرى بر سرزمينهاى قلمرو حكومت خود از مردم يارى خواست و آنان خوددارى كردند و على عليه السلام خطبه خواند و فرمود : دعوت كسى كه شما را فرا خواند عزت نمى يابد و پذيرفته نمى شود و دل كسى كه براى شما رنج و زحمت مى كشد آسايش نمى يابد . . . تا آخر خطبه .

ابراهيم ثقفى مى گويد : حجر بن عدى بيرون آمد و چون از سماوه - كه از سرزمين بنى كلب است - گذر كرد با امرو القيس بن عدى بن اوس بن جابر بن كعب بن عليم كلبى برخورد - كه او و افراد خاندانش وابستگان همسر حسين بن على ( ع ) بودند - و ايشان حجر بن عدى را بر راه و آبهاى ميان راه راهنمايى كردند . حجر همواره شتابان در تعقيب ضحاك بود تا آنكه در نواحى تدمر به او رسيد و در برابرش ايستاد و ساعتى جنگ كردند . از ياران ضحاك نوزده مرد كشته شدند و حال آنكه از ياران حجر بن عدى فقط دو مرد كشته شدند . آنگاه شب فرا رسيد و ميان آنان جدايى افكند و ضحاك شبانه گريخت و چون سپاهيان حجر بن عدى شب را به صبح آوردند اثرى از ضحاك و يارانش نديدند . ضحاك پس از آن مى گفت : من پسر قيس و پدر انيس و قاتل عمرو بن عميسم .

. . . چون به عقيل بن ابى طالب خبر رسيد كه مردم كوفه از يارى امير المومنين خوددارى كرده و واپس نشسته‌اند ، در پى اين واقعه براى آن حضرت چنين نوشت : « براى بنده خدا على امير المومنين عليه السلام از عقيل بن ابى طالب . سلام بر