منتخب ميزان الحكمة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١

72 - ضرورت فرمانروايى و حكومت

12 . اللَّه

12 . اللَّه

71 - تفسير « اللَّه »

71 - تفسير « اللَّه »

217 امام على عليه السلام : اللَّه به معناى معبودى است كه آفريدگان دربارهء او حيرانند و [ نيز ] كسى كه به دو پناه برده مىشود . اللَّه ، هموست كه از ديده‌ها پوشيده است و از وهم و خيال در پرده .

218 امام على عليه السلام - در بيان معناى « اللَّه » - : او كسى است كه هر مخلوقى ، به هنگام نيازها و سختىها و قطع اميد از همهء چيزهاى ديگر و دست نداشتن به غير او ، شيدايش مىشود .

219 امام باقر عليه السلام : اللَّه به معناى معبودى است كه خلايق در رسيدن به چيستى او و احاطه بر چگونگىاش حيرانند .

220 امام كاظم عليه السلام - در معناى « اللَّه » - : بر هر چيز كوچك و بزرگ ، چيره است .

221 امام رضا عليه السلام : در ناميدن خداوند عز و جل به اللَّه ، اقرار به ربوبيت و يگانى او نهفته است .

ر . ك : عنوان 132 « آفريدگار » ؛ عنوان 202 « نامهاى خدا » .

13 . حكمرانى

13 . حكمرانى

72 - ضرورت فرمانروايى و حكومت

72 - ضرورت فرمانروايى و حكومت

222 امام على عليه السلام - در قضيهء حكميت - فرمود : اينان ( خوارج ) مىگويند فرمانروايى ضرورتى ندارد ! « 1 » حال آن كه وجود فرمانروا لازم است تا در زمان حكومت او مؤمن كار خود كند و كافر بهرهء خود بَرَد .

223 امام على عليه السلام : [ وضع ] مردم را به سامان نياورد مگر فرمانروا ؛ نيكو باشد يا بد .

224 امام على عليه السلام : به زودى معاويه بر شما چيره خواهد شد ؛ گفتند : پس ، چرا با او بجنگيم ؟ فرمود : مردم را ناگزير فرمانروايى بايد ؛ نيكوكار باشد يا بدكار .

225 امام على عليه السلام - دربارهء حروريه ( خوارج ) كه مىگفتند « حُكم و داورى جز از آن خدا نيست » - فرمود : [ آرى ] حُكم [ واقعاً ] از آنِ خداست و در زمين نيز حاكمان و داورانى هستند ، اما آنان مىگويند : فرمانروايى لزومى ندارد ، حال آن كه مردم را از حكومت گريزى نيست ، تا مؤمن در آن حكومت ، كار خويش كند و تبهكار و كافر بهرهء خود برند و خداوند در زمان آن هر كس را به اجل مقدّر مىرساند .

226 امام على عليه السلام : مردم را ناچار فرمانروايى بايد ؛ نيكوكار يا تبهكار ؛ زيرا در حكومت او فرد باايمان كار خويش ( اطاعت خدا ) مىكند و كافر بهرهء خويش مىبرد و خداوند با وجود حكومت ، هركس را به اجل مقدّر مىرساند و به وسيلهء او مالياتها جمع‌آورى مىشود و با دشمن جنگيده مىشود و راهها امن مىگردد و حقّ ناتوان از زورمند ستانده مىشود و نيكوكار آسايش مىبيند و از تبهكار در امان مىماند .

( 1 ) . در نهج البلاغة عبارت « لا امرة إلّاللَّه ( فرمانروايى مخصوص‌خداوند است ) » آمده است .