نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥٣

نكات دستورى و توضيح واژگان

اين مبتدا و خبر روى هم خبر بوده براى « فانّها » كه ضمير در آن اسمش بوده مىباشد .

فاذا صدرت : ضمير در « صدرت » به صيغه لا تفعل برمىگردد .

ممّن تجب طاعته : ضمير در « طاعته » به من موصوله برمىگردد .

بزجره : ضمير در « بزجره » به « من تجب طاعته » يعنى شخص واجب الإطاعة برمىگردد .

عمّا نهى عنه : ضمير در « نهى » به شخص واجب الإطاعة و در « عنه » به ماء موصوله به معناى « عمل » برمىگردد .

و لم ينصب : ضمير در « ينصب » به شخص واجب الإطاعة برمىگردد .

كان مقتضى الخ : كلمهء « مقتضى » اسم كان و خبرش كلمهء « عدم جواز » بوده و اين جمله جواب « فاذا » مىباشد .

حرمة عصيانه عقلا : ضمير در « عصيانه » به « هذا المولى » يعنى مولاى واجب الإطاعة برگشته و كلمه « عقلا » تمييز مىباشد .

قضاء لحقّ الخ : كلمهء « قضاء » مفعول لاجله براى وجوب طاعت و حرمت عصيان اين مولى به حكم عقل مىباشد .

عدم جواز الخ : كلمهء « عدم » خبر « كان » و اضافه به بعدش شده است .

الّذى نهى عنه : ضمير در « نهى » به « هذا المولى » و در « عنه » به « الفعل » برمىگردد .

من قبله : ضمير در « قبله » به « هذا المولى » برمىگردد .

فيكون على هذا : مشار اليه « هذا » حكم عقل به وجوب اطاعت و حرمت عصيان