نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢٤

نكات دستورى و توضيح واژگان

لانّها كما قلنا الخ : ضمير در « لانّها » به مسئله تبعيّت برمىگردد .

قد يفوت فى وقته اما لتركه الخ : ضمير در « يفوت » و « وقته » و « لتركه » به موقّت برمىگردد .

امّا لفساده : ضمير در « لفساده » به موقّت برمىگردد .

فاذا فات الخ : ضمير در « فات » به موقّت برمىگردد .

ان يأتى بها الخ : ضمير در « يأتى » به مكلّف و در « بها » به واجبات برمىگردد .

و يسمّى هذا التّدارك قضاء : كلمهء « هذا » نايب فاعل « يسمّى » و كلمه « التّدارك » بدل از « هذا » و كلمه « قضاء » مفعول دوّم « يسمّى » مىباشد .

و هذا لا كلام فيه : ضمير در « فيه » به « هذا » كه مشار اليه آن « ثبوت تدارك بعضى واجبات و قضاء ناميدنشان » بوده برمىگردد .

اختلفوا : ضمير در « اختلفوا » به اصوليّون برمىگردد .

هل هو الخ : ضمير « هو » به وجوب قضاء برمىگردد .

يدلّ على وجوب قضائه : ضمير در « يدلّ » به امر به نفس موقّت و در « قضائه » به موقّت برمىگردد .

اذا فات فى وقته : ضمير در « فات » و « وقته » به موقّت برمىگردد .

أو لا تقتضى ذلك : ضمير در « لا تقتضى » به قاعده برگشته و مشار اليه « ذلك » بودن وجوب قضاء به واسطهء خود دليل اداء مىباشد .

يحتاج الى الخ : ضمير در « يحتاج » به وجوب قضاء برمىگردد .

قول بالتّبعيّة مطلق : كلمهء « قول » بدل تفصيلى « ثلاثه » بوده و مقصود از « مطلقا » يعنى اعمّ از اينكه دليل توقيت متّصل باشد يا منفصل .