نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٢

نكات دستورى و توضيح واژگان

و سنتعرّض له : ضمير در « له » به مختار برمىگردد .

الى امكانه و وقوعه : ضمير در « امكانه » و « وقوعه » به واجب معلّق برمىگردد .

فوجوبها مشروط : ضمير در « وجوبها » به اعمال حجّ برمىگردد .

و القدرة عليها فى زمانه : ضمير در « عليها » به اعمال حجّ و ضمير در « زمانه » به حجّ برمىگردد .

و الثّانى فى انّ الخ : يعنى « الثّانى فى انّ الخ : » كلمه « الثّانى » مبتدا و بدل دوّم تفصيلى براى « مقامين » و جار و مجرور « فى انّ الخ » خبر بوده و اين عبارت عطف به « الاوّل الخ » مىباشد .

فلا تجب الصّلاة : فعل « تجب » منصوب است زيرا در جواب استفهام قرار گرفته است .

انّه شرط : ضمير در « انّه » به شرط برمىگردد .

فلا يكون الواجب نفسه : ضمير در « نفسه » به واجب برگشته و كلمه « يكون » نيز مثل « تجب » منصوب مىباشد .

فهو فعلىّ مطلق : ضمير « هو » به وجوب برمىگردد .

انّه شرط لمدلول الخ : ضمير در « انّه » به قيد برمىگردد .

و هذا البحث يجرى : ضمير در يجرى » به « هذا البحث » يعنى شرط ، شرط هيئت بوده يا شرط مادّه برمىگردد .

اى انّه : ضمير در « انّه » به قيد برمىگردد .

بظهورها فى رجوع القيد الخ : ضمير در « بظهورها » به « الجملة » يعنى جمله شرطيّه بر