نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٥

نكات دستورى و توضيح واژگان

ام لم يأت به : ضمير فاعلى در « يأت » به مكلّف و در « به » به فعل آخر برمىگردد .

عدم سقوطه : ضمير در « سقوطه » به امر برمىگردد .

الى مزيد بيان مفقود : كلمه « مفقود » صفت براى « بيان » كه مضاف اليه « مزيد » بوده مىباشد و جار و مجرور « الى مزيد بيان مفقود » نيز متعلّق به « المحتاج » خبر « انّ » مىباشد .

6 - الواجب النّفسيّ و اطلاق الصّيغة : يعنى « السّادس الواجب النّفسيّ و اطلاق الصّيغة » .

هو الواجب لنفسه : ضمير « هو » به واجب نفسى و ضمير در « لنفسه » به « الواجب » برمىگردد .

و يقابله الواجب الغيرىّ : ضمير مفعولى در « يقابله » به واجب نفسى برمىگردد .

فانّه انّما يجب مقدّمة : ضمير در « انّه » و « يجب » به وضوء برگشته و كلمه « مقدّمة » تمييز نسبت است .

فى واجب انّه نفسىّ او غيرىّ : ضمير در « انّه » به واجب برگشته و عبارت « انّه الخ » صفت براى « واجب » مىباشد .

فمقتضى اطلاق تعلّق الامر به : ضمير در « به » به واجب برگشته ، كلمه « مقتضى » مبتدا و خبرش عبارت « انّه واجب نفسىّ » بوده كه تأويل به مفرد مىرود . يعنى « فمقتضى اطلاق تعلّق الامر به ، كونه نفسيّا » .

انّه واجب نفسى : ضمير در « انّه » به واجب برمىگردد .

يقتضى النّفسيّة : ضمير در « يقتضى » به اطلاق برمىگردد .