نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٩

نكات دستورى و توضيح واژگان

من اىّ مكلّف كان : ضمير در « كان » به مكلّف برمىگردد .

فيسقط بفعل الخ : ضمير در « يسقط » به واجب كفائى برمىگردد .

و تغسيله و دفنه : ضمير در « تغسيله » و « دفنه » به ميّت برمىگردد .

ذكرهما : ضمير در « ذكرهما » به واجب عينى و كفائى برمىگردد .

و فيما يتعلّق الخ : ضمير در « يتعلّق » به ماء موصوله كه به معناى « بحثى » بوده برمى گردد .

فذاك : يعنى همين دليل ، دليل است و از آن تبعيّت مىشود .

و ان لم يدلّ : ضمير در « يدلّ » به دليل برمىگردد .

يقتضى ان يكون عينيّا : ضمير در « يقتضى » به اطلاق صيغه و در « يكون » به واجب برمىگردد .

ام لم يأت به : ضمير در « يأت » به شخص آخر و در « به » به ذلك العمل يعنى عمل واجب برمىگردد .

يحكم بلزوم الخ : ضمير در « يحكم » به عقل برمىگردد .

ما لم يعلم سقوطه : ضمير در « سقوطه » به امر برمىگردد .

هو الواجب الكفائىّ : ضمير در « هو » به « المحتاج الى مزيد البيان » برمىگردد .

على ارادته : ضمير فاعلى در « ارادته » به مولى و ضمير مفعولى مجرورى آن به واجب كفائى برمىگردد يعنى « بر اراده كردن مولى واجب كفائى را » .

كما هو المفروض : ضمير « هو » به عدم نصب قرينه بر اراده واجب كفائى برمىگردد .

انّ مراده : ضمير در « مراده » به مولى برمىگردد .