نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٢

نكات دستورى و توضيح واژگان

تفصيلى « امرين » مىباشد .

و الثّانى يتعلّق الخ : ضمير در « يتعلّق » به « الثّانى » كه بدل دوّم تفصيلى « امرين » بوده برمىگردد .

المأتيّ بها بداعى امرها : ضمير در « بها » و « امرها » به صلاة برمىگردد .

فانّه اذا لم يكن : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .

بذلك فى نفس الامر المتعلّق بها : مشار اليه « ذلك » اتيان نماز به داعى امرش بوده و ضمير در « بها » به صلاة برمىگردد .

لتحصيل غرضه ان يسلك الخ : ضمير در « غرضه » و « يسلك » به آمر برگشته و « يسلك » به معناى پيمودن و نيز اتخاذ كردن مىباشد .

كان يأمر اوّلا بالصلاة ثم يأمر الخ : ضمير در هر دو « يأمر » به مولى برمىگردد .

باتيانها بداعى امرها الاوّل : ضمير در « اتيانها » و در « امرها » به صلاة برگشته و كلمه « الاوّل » صفت « امرها » مىباشد .

مبيّنا ذلك بصريح العبارة : كلمه « مبيّنا » حال براى فاعل « يأمر » يعنى مولى بوده و مشار اليه « ذلك » اتيان نماز به داعى امر اوّلش مىباشد و « بصريح العبارة » يعنى با عبارت صريح و روشن .

لانّهما ناشئان الخ : ضمير در « انّهما » به « هذان الامران » برمىگردد .

بامتثاله فقط : ضمير در « امتثاله » به امر اوّل برمىگردد .

و ذلك بان يأتى بالصّلاة الخ : مشار اليه « ذلك » امتثال امر اوّل به تنهايى بوده و ضمير در « يأتى » به مأمور و مكلّف برمىگردد .

مجرّدا عن قصد امرها : ضمير در « امرها » به صلاة برمىگردد .

بانضمامه الى الاوّل : ضمير در « انضمامه » به امر ثانى و مقصود از « الاوّل » امر اوّل