نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٢

نكات دستورى و توضيح واژگان

موصوله مىباشد .

لانّ التّقابل بينهما : ضمير در « بينهما » به اطلاق و تقييد برمىگردد .

هى التّقييد و عدمها الاطلاق : ضمير « هى » و ضمير در « عدمها » به ملكه برمىگردد .

بما هو عدم ملكة لا بما هو الخ : هر دو ضمير « هو » به ماء موصوله در عبارت برمىگردد .

و هذا واضح : مشار اليه « هذا » ممكن نبودن تمسّك به اطلاق كلام براى قائل به استحالهء اخذ قيد قصد قربت مىباشد .

لانّه اذا كان الخ : ضمير در « لانّه » به معناى شأن مىباشد .

لا يستكشف منه : ضمير در « منه » به عدم التّقييد برمىگردد .

يجوز ان يكون الخ : ضمير در « يكون » به عدم تقييد برمىگردد .

لاثبات الثّانى : مقصود عدم اراده تقييد مىباشد .

عدم ذكر القيد وحده : ضمير در « وحده » كه حال بوده به مجرّد عدم ذكر القيد برمىگردد .

و بعد هذا : مشار اليه « هذا » عدم تمسّك به اطلاق كلام بنا بر ممكن نبودن اخذ قصد قربت در متعلّق امر مىباشد .

و ما تعلّق به غرضه واقعا : خير در « به » به ماء موصوله كه به معناى واجب يا مأمور به بوده برمىگردد .

و لم يكن له بيانه : ضمير در « له » به مولى و در « بيانه » به شىء يا « ما تعلّق » برگشته و كلمهء « واو » حاليه و جمله نيز حاليه مىباشد .

يرجع ذلك : مشار اليه « ذلك » شكّ در معتبر بودن شىء در مراد مولى مىباشد .

اى فى امتثاله : ضمير در « امتثاله » به امر برمىگردد .

الاتيان به : ضمير در « به » به مأتىّ به برمىگردد .

كيما يحصل له العلم بفراغ ذمّته : ضمير در « له » و « ذمّته » به شاكّ برمىگردد .