نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٩

نكات دستورى و توضيح واژگان

و اظهر علوّه و ترفّعه : ضمير در « اظهر » و « علوّه » و « ترفّعه » به دانى يا مساوى برمىگردد .

و ليس هو بعال حقيقة : كلمهء « واو » حاليه و جمله ، حاليه بوده و ضمير « هو » به دانى يا مساوى برگشته و كلمهء « حقيقة » تمييز نسبت مىباشد .

فطلبه يكون امرا : ضمير در « طلبه » به عالى و در « يكون » به طلب عالى برمىگردد .

و ان لم يكن الخ : ضمير در « يكن » به عالى برمىگردد .

كلّ هذا الخ : مشار اليه « هذا » اينكه در امر ، علوّ آمر شرط بوده و به طلب دانى از عالى و مساوى از مساوى امر گفته نمىشود مىباشد .

و ان استعلى : ضمير در « استعلى » به غير عالى برمىگردد .

3 - دلالة لفظ الامر الخ : يعنى « المسألة الثّالثة دلالة الخ » .

اختلفوا : ضمير در « اختلفوا » به اصوليّون برمىگردد .

على الوجوب : جار و مجرور متعلّق به « دلالة » مىباشد .

انّه موضوع الخ : ضمير در « انّه » به لفظ امر برمىگردد .

و قيل للاعمّ منه و الخ : يعنى « قيل انّه موضوع للاعمّ منه و الخ » ضمير در « منه » به طلب وجوبى برمىگردد .

و قيل مشترك بينهما اشتراكا لفظيّا : يعنى « و قيل انّه مشترك الخ » ضمير در « بينهما » به طلب وجوبى و ندبى برگشته و كلمهء « اشتراكا » مفعول مطلق و به اعتبار « لفظيّا » كه صفت آن بوده ، مفعول مطلق نوعى مىباشد .

انّه دال : ضمير در « انّه » به لفظ امر برمىگردد .