نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٨

نكات دستورى و توضيح واژگان

وجوب از دليلى كه دربر دارد كلمهء امر را . و احتياج ندارد به اثبات منشأ اين ظهور آيا اين ( منشأ ) وضع است يا چيز ديگرى .

نكات دستورى و توضيح واژگان

نكات دستورى و توضيح واژگان

2 - اعتبار العلوّ الخ : يعنى « المسألة الثّانية اعتبار علوّ الخ » .

يكون بمعنى الطّلب : ضمير در « يكون » به امر برمىگردد .

و لكن لا مطلقا : يعنى « لا يكون بمعنى الطّلب مطلقا » .

بل بمعنى طلب مخصوص : يعنى « بل يكون بمعنى طلب مخصوص » .

هو الطّلب العالي الى الدّانىّ : ضمير « هو » به طلب مخصوص برمىگردد .

فيعتبر فيه الخ : ضمير در « فيه » به امر برمىگردد .

و عليه : ضمير در « عليه » به اعتبار و شرط بودن علوّ در آمر برمىگردد .

لا يسمّى الطّلب من الدّانىّ الى العالي امرا : كلمهء « الطّلب » نايب فاعل « يسمّى » و كلمهء « امرا » مفعول دوّم آن مىباشد .

بل يسمّى استدعاء : ضمير نايب فاعلى در « يسمّى » به طلب دانى از عالى برگشته و كلمهء « استدعاء » مفعول دوّم « يسمّى » و به معناى خواهش مىباشد .

و كذا الخ : مقصود از « كذا » يعنى همچون طلب دانى از عالى مىباشد .

او الحطّة : يعنى نزول و پائين آمدن .

الى مساويه : ضمير در « مساويه » به « المساوى » برمىگردد .

بل يسمّى التماسا : ضمير نايب فاعلى در « يسمّى » به طلب مساوى از مساوى برگشته و « التماسا » مفعول دوّم آن و به معناى درخواست مىباشد .