نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٢

نكات دستورى و توضيح واژگان

اى ما يدلّ عليه اسم المصدر : ضمير در « عليه » به ماء موصوله كه به معناى « معنايى » بوده برمىگردد .

و لذا : مشار اليه « ذا » معناى اسم مصدرى بودن مىباشد .

لا يشتق منه : ضمير در « منه » به معناى اسم مصدرى برمىگردد .

و لو كان معنى حدثيّا : ضمير در « كان » به معناى مأخوذ برمىگردد .

لاشتقّ منه : ضمير در « منه » به معناى مأخوذ برمىگردد .

فانّ المقصود منه : ضمير در « منه » به امر به معناى طلب برمىگردد .

و لذا يشتقّ منه : ضمير در « منه » به امر برمىگردد .

مشترك بين معنيين : يعنى به اشتراك لفظى .

لا انّه موضوع للجامع بينهما : ضمير در « انّه » به لفظ امر و در « بينهما » به طلب و شىء برگشته و مقصود از عبارت آن است كه لفظ امر ، مشترك معنوى بين طلب و شىء نمىباشد .

1 - انّ الخ : يعنى « الدّليل الاوّل انّ الخ » .

يصحّ الاشتقاق منه : ضمير در « منه » به امر به معناى طلب برمىگردد .

و لا يصحّ الاشتقاق منه : ضمير در « منه » به امر برمىگردد .

و عدمه : ضمير در « عدمه » به اشتقاق برمىگردد .

2 - انّ الخ : يعنى « الدّليل الثّانى انّ الخ » .

يجمع على اوامر : ضمير نايب فاعلى در « يجمع » به امر به معناى طلب برمىگردد .

و بمعنى الشّيء على امور : كلمهء « بمعنى الشّيء » عطف به « بمعنى الطلب » مىباشد .

يعنى « انّ الامر بمعنى الشّيء يجمع على امور » .