نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤١

نكات دستورى و توضيح واژگان

معناى طلب ) و صحيح نمىباشد اشتقاق از آن ( امر ) به معناى شىء . و اختلاف داشتن به واسطهء اشتقاق و عدم آن ( اشتقاق ) دليل است بر تعدد وضع .

2 - همانا امر به معناى طلب ، جمع بسته مىشود ( امر به معناى طلب ) بر « اوامر » ، و به معناى شىء بر « امور » . و اختلاف داشتن جمع در دو معنا ، دليل بر تعدّد وضع است .

نكات دستورى و توضيح واژگان

نكات دستورى و توضيح واژگان

ليس كلّ شىء على الاطلاق : ضمير در « ليس » به مراد از شىء برگشته و مقصود از « على الاطلاق » يعنى شامل افعال ، صفات و نيز جواهر و ذوات شود .

فيكون تفسيره به الخ : ضمير در « تفسيره » به امر و در « به » به شىء برمىگردد .

بالاعمّ ايضا : مقصود از « ايضا » يعنى همان‌طور كه تفسير امر به طلب نيز تفسير به معناى اعمّ بود .

لا يقال له : ضمير در « له » به شىء برمىگردد .

الّا اذا كان الخ : ضمير در « كان » به شىء برمىگردد .

بل المراد منه : ضمير در « منه » به معناى مصدرى برمىگردد .

بما هو موجود فى نفسه : ضمير « هو » و در « نفسه » به نفس فعل يا صفت برمىگردد .

لم يلاحظه فيه : ضمير در « فيه » به نفس فعل يا صفت برمىگردد .

و الايجاد : اين كلمه عطف به « الصدور » مىباشد . يعنى « لم يلاحظ فيه جهة الايجاد من الفاعل » .

و هو المعبّر عنه عند بعضهم : ضمير « هو » و در « عنه » به الف و لام « المعبّر » و در « بعضهم » به علماء برمىگردد .