نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٧
شرح ( پرسش و پاسخ )
سياتى ذكره : ضمير « ذكره » به شرط مخصوص برگشته و اين عبارت ، صفت براى شرط مخصوص است .
شرح ( پرسش و پاسخ )
شرح ( پرسش و پاسخ )
262 - باب دوّم از ابواب هفت‌گانه ، مربوط به چه مباحثى بوده و چند بحث در آن است ؟
( و فيه . . . الواجب )
ج : مىفرمايد : مربوط به مباحث اوامر بوده كه در اين باب دو بحث كه مربوط به مادهء امر و صيغه امر بوده وجود دارد و يك خاتمه كه در تقسيمات واجب است .
263 - مقصود از مادّهء امر در مبحث اول چيست ؟ ( و هى . . . « أ . م . ر » )
ج : مىفرمايد : مقصود از مادّه امر عبارت از كلمهء « امر » كه متشكل از « همزه ، ميم و راء » بوده مىباشد .
264 - اقوال گفته شده در معنا و موضوع لفظ « امر » چيست ؟ ( قيل : انّ . . . بامر عجيب )
ج : مىفرمايد : گفته شده كه كلمهء امر ، مشترك لفظى است بين معناى طلب و معانى ديگرى غير از طلب كه اين كلمه در آن استعمال مىشود . مثل معناى « حادثه » كه گفته مىشود : « جئت لامر كذا » يعنى آمدم به خاطر حادثه فلانى . يا « شغلنى امر » يعنى مشغول كرد مرا شأن و حالتى يا « اتى فلان بامر عجيب » يعنى انجام داد فلانى كار عجيبى را . « 1 »
265 - نظر مصنّف نسبت به معنا و موضوع له لفظ « امر » چيست ؟ ( و لا يبعد . . . الطّلب و الشّيء )
( 1 ) - چنانچه صاحب فصول فرموده است : لفظ امر مشترك لفظى بين طلب و شأن مىباشد .