نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٩

نكات دستورى و توضيح واژگان

« مفعولى » در آن به مشتقّ برمىگردد .

لا فيما مضى عنه التّلبّس : ضمير در « عنه » به ماء موصوله به معناى ذات برمىگردد .

حتّى يكون شاهدا له : ضمير در « يكون » به استعمال و در « له » به « بعضهم » برمىگردد .

انّ زوال الوصف يختلف الخ : ضمير در « يختلف » به « زوال الوصف » كه مقصود از آن مقتضى از مبدأ شدن بوده برمىگردد .

اخذ على نحو الفعليّة الخ : ضمير نايب فاعلى در « اخذ » به مبدأ كه اسم « كون » بوده برگشته و اين عبارت نيز خبر « كون » مىباشد .

فمثل صدق الطبيب حقيقة : كلمهء « مثل » مبتدا و خبرش ، عبارت « لا يكشف الخ » بوده و كلمهء « حقيقة » تمييز مىباشد .

على من لا يشتغل بالطّبابة فعلا : ضمير در « لا يشتغل » به من موصوله كه به معناى ذات بوده برگشته و مقصود از « فعلا » زمان حال و زمان اسناد مىباشد .

لا يكشف عن كون المشتقّ حقيقة الخ : ضمير در « لا يكشف » به « مثل صدق الطّبيب » برگشته و كلمهء « المشتقّ اسم « كون » و كلمهء « حقيقة » خبر آن مىباشد .

كما قيل : يعنى گفته شده كه اين استعمال كاشف از حقيقت بودن مشتقّ در اعمّ است .

و ذلك : مشار اليه « ذلك » كاشف نبودن مىباشد .

لانّ المبدا فيه اخذ الخ : ضمير در « فيه » به طبيب و ضمير نايب فاعلى در « اخذ » به مبدأ برمىگردد .

هذا لم يزل تلبّسه به حين النّوم : مشار اليه « هذا » اخذ مبدأ به نحو حرفه يا ملكه