نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٠

نكات دستورى و توضيح واژگان

لحاظ حال تلبّس حقيقى بوده مىباشد .

على ما مضى عليه التّلبّس : ضمير در « عليه » به ماء موصوله كه مقصود از آن ذات بوده برمىگردد .

انّه حقيقة او مجاز : ضمير در « انّه » به اطلاق بر منقضى از مبدأ برمىگردد .

هنا انّما هو فيما اذا انقضى الخ : مشار اليه « هنا » اطلاق مشتقّ بر منقضى از مبدأ بوده و ضمير « هو » به نزاع برمىگردد .

انقضى عنها التّلبّس : ضمير در « عنها » به ذات برمىگردد .

انّ الاطلاق عليها : ضمير در « عليها » به ذات برمىگردد .

و الاسناد الذى هو الخ : ضمير « هو » به « الاسناد » برمىگردد .

اى انّه الآن موصوف بانّه عالم : ضمير در هر دو « انّه » به زيد برمىگردد .

لانّه كان فيما مضى عالما : ضمير در « لانّه » و « كان » به زيد و در « مضى » به ماء موصوله كه به معناى زمان بوده برگشته و اين عبارت دليل براى اطلاق بر ذات منقضى از مبدأ به لحاظ حال نسبت مىباشد .

لما كان مسخنا : ضمير در « كان » به ماء موصوله كه به معناى آب بوده برمىگردد .

سواء كان بالنّظر الى ما مضى الخ : ضمير در « كان » به اطلاق مشتقّ و در « مضى » به ماء موصوله به معناى زمان برمىگردد .

و ذلك بالاتّفاق : مشار اليه « ذلك » حقيقى بدون اطلاق به لحاظ حال تلبّس مىباشد .

انّ اطلاقه على الذّات : ضمير در « اطلاقه » به مشتقّ برمىگردد .

لانّه سيتلبّس به : ضمير در « لانّه » و « سيتلبّس » به ذات و در « به » به وصف و مشتقّ برمىگردد .

فيما بعد : كلمهء « بعد » مقطوع از اضافه شده و مبنى بر ضم و به معناى آينده مىباشد .