نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١١

نكات دستورى و توضيح واژگان

منشأه الغفلة : ضمير در « منشؤه » به « هذا التوهّم » برمىگردد .

فانّه يختلف الخ : ضمير در « فانّه » و « يختلف » به مبدأ برمىگردد .

لانّه تارة يكون من الفعليّات : ضمير در « لانّه » و در « يكون » به مبدأ برگشته و مقصود از « فعليّات » عملى مىباشد .

و اخرى من الملكات : يعنى « و تارة اخرى يكون من الملكات » و مقصود از « ملكات » صفت نفسانى مىباشد .

بانّه قائم انّما يتحقّق اذا تلبّس بالقيام فعلا : ضمير در « بانّه » و در « تلبّس » به زيد و در « يتحقق » به قائم بودن زيد برگشته و مقصود از « فعلا » عملا و در عمل مىباشد .

يؤخذ على نحو الفعليّة مبدأ الخ : ضمير نايب فاعلى در « يؤخذ » به قيام برگشته و كلمهء « مبدأ » مفعول دوّم « يؤخذ » مىباشد .

بزوال فعليّة القيام عنه : ضمير در « عنه » به زيد برمىگردد .

و امّا اتّصافه بانّه عالم : ضمير در « اتّصافه » و « بانّه » به زيد برمىگردد .

او انّه قاضى البلد : ضمير در « انّه » به زيد برمىگردد .

فليس بمعنى انّه يعلم ذلك فعلا : ضمير در « ليس » به « اتّصافه » يعنى اتّصاف زيد و در « انّه » و « يعلم » به زيد برگشته و مشار اليه « ذلك » نحو بوده و مقصود از « فعلا » حال نطق و الآن مىباشد .

او انّه مشغول الخ : ضمير در « انّه » به زيد برمىگردد .

بل بمعنى انّ له ملكة العلم : يعنى « بل يكون بمعنى انّ الخ » و ضمير در « له » به زيد برمىگردد .