نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٠

نكات دستورى و توضيح واژگان

مشتقّى كه براى حرفه و پيشه بوده مىباشد .

انّه موضوع للاعمّ : ضمير در « انّه » به « ممّا كان الخ » برمىگردد .

من انقضى عنه التّلبّس بالمبدا : ضمير در « عنه » به « من » كه مقصود از آن ذات بوده برمىگردد .

و ذلك نحو صدقها : مشار اليه « ذلك » صدق حقيقى اين مشتقّات بوده و ضمير در « صدقها » به « هذه المشتقّات » برمىگردد .

على من كان نائما : ضمير در « كان » به « من » برمىگردد .

و لكنّه كان متلبّسا بها : ضمير در « لكنّه » و « كان » به نائم و در « بها » به « هذه المشتقّات » برمىگردد .

فى زمان مضى : ضمير در « مضى » به زمان برگشته و جملهء « مضى » صفت براى « زمان » مىباشد .

و كذلك الحال : مقصود از « كذلك الحال » صدق حقيقى بر منقضى از مبدأ مىباشد .

كالمنشار و المقود و المكنسة : كلمهء « المنشار » از نشر يعنى بريدن و به معناى ارّه و « المقود » از « قاد يقود » به معناى كشيدن افسار چارپا و به معناى افسار و لگام و « المكنسة » از « كنس يكنس » جاروب كردن بوده و به معناى جاروب مىباشد .

فانّها تصدق على ذواتها : ضمير در « فانّها » و « تصدق » و « ذواتها » به منشار و مقود و مكنسه برمىگردد .

مع عدم التّلبّس بمبادئها : ضمير در « بمبادئها » به منشار و مقود و مكنسه برمىگردد .

و الجواب عن ذلك : مشار اليه « ذلك » توهّم بعض مىباشد .