نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٨

نكات دستورى و توضيح واژگان

فهى تتلبّس بها تارة : ضمير « هى » و در « تتلبّس » به ذات و در « بها » به صفت برمىگردد .

و الذّات تلك الذّات : يعنى ذات ، همان ذات است .

فى كلا الحالين : يعنى حال تلبس ذات به صفت و حال زوال تلبّس ذات از صفت .

و انّما نشترط ذلك : مشار اليه « ذلك » دو شرط مذكور يعنى حاكى و عنوان بودن مشتقّ براى ذات و باقى بودن ذات با زوال تلبّس از صفت مىباشد .

فى صدق المشتقّ عليها : ضمير در « عليها » به ذات برمىگردد .

على صدقه حقيقة عليها : ضمير در « صدقه » به مشتقّ و در « عليها » به ذات برگشته و كلمهء « حقيقة » تمييز براى نسبت در « صدقه عليها » مىباشد .

و الّا لو كانت الخ : و « الّا » يعنى « ان لم يكن كذلك » كه عبارت « لو كانت الخ » بيان آن مىباشد .

لا حقيقة و لا مجازا : يعنى « لا يبقى معنى الخ حقيقة » و « لا يبقى معنى الخ مجازا » .

و على هذا : مشاراليه « هذا » شرط دوّم يعنى ذات با زوال وصف ، باقى بوده مىباشد .

بمبادئها : ضمير در « بمبادئها » به اوصاف برمىگردد .

و ان صدق عليها الخ : ضمير در « عليها » به اوصاف برمىگردد .

مثل ما لو كان الخ : ضمير در « كان » به ماء موصوله به معناى مشتقّ برگشته و كلمهء « مثل » فاعل براى « فلا يدخل » و اضافه به ما بعدش شده است .