نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٨

نكات دستورى و توضيح واژگان

بين مراتبه و افراده : ضمير در « مراتبه » و « افراده » به كلّى جامع برمىگردد .

مثلا الفاسدة و الصحيحة : كلمهء « الفاسدة » مفعول به براى فعل محذوف « امثل » مىباشد كه كلمهء « مثلا » مفعول مطلق و شاهد برآن بوده و كلمهء « الصحيحة » نيز عطف بر « الفاسدة » مىباشد .

كثيرة متفاوته : كلمهء « كثيرة » خبر « انّ » و كلمهء « متفاوتة » صفت « كثيرة » مىباشد .

و ليس بينها قدر جامع : ضمير در « بينها » به مراتب صحيح و فاسد صلاة برمىگردد .

يصحّ وضع اللّفظ بازائه : ضمير در « بازائه » به قدر جامع برمىگردد .

توضيح ذلك : مشار اليه « ذلك » توهّم مىباشد .

اذا فرض عدمه : ضمير در « عدمه » به « اىّ جزء » هر جزئى برمىگردد .

على الباقى : يعنى باقى اجزاء .

كما يصحّ صدقه مع وجوده : ضمير در « صدقه » به اسم صلاة و در « وجوده » به جزء برمىگردد .

و فقدان غيره من الاجزاء : ضمير در « غيره » به جزء برگشته و « من الاجزاء » بيان « غيره » مىباشد .

و عليه : ضمير در « عليه » به صدق اسم صلاة بر فاقد جزء و واجد جزء برمىگردد .

عند وجوده غير مقوّم عند عدمه : ضمير در « وجوده » و « عدمه » به « كلّ جزء » هر جزئى برگشته و كلمهء « غير » كه اضافه به « مقدّم » شده نيز صفت « كلّ » مىباشد .

يلزم التّرديد فيها : ضمير در « فيها » به ماهيّت برمىگردد .

لانّ اىّ جزء منها : ضمير در « منها » به ماهيّت برمىگردد .