نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٢

نكات دستورى و توضيح واژگان

من باب الصورة الاولى : يعين صدق عنوان مأمور به بر مصداق خارجى يقينى بوده و شكّ در دخيل بودن قيد زائد در غرض مولى مىباشد .

لانّه بناء على هذا القول : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و مقصود از « هذا القول » قول به اعمّى مىباشد .

قيد زائد على المسمّى : منظور از « المسمّى » ماهيّت و مصداق خارجى بوده و مقصود از قيد زائد نيز جزء بودن سوره براى صلاة مىباشد .

حينئذ : يعنى « حين اذ يعلم بصدق العنوان على المصداق الفاقد للسّورة و انّما الشكّ فى اعتبار قيد زائد على المسمّى » .

و هو كون السورة الخ : ضمير « هو » به « القيد الزّائد » برمىگردد .

بفاقدها : ضمير در « بفاقدها » به سوره برمىگردد .

من باب الصّورة الثّانية : يعنى در صدق عنوان مأمور به بر مصداق خارجى شكّ داريم .

لانّه عند الشّكّ : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .

هو الصحيح : ضمير « هو » به عنوان مأمور به برمىگردد .

و الصحيح هو : ضمير « هو » به صحيح برمىگردد .

فما ليس بصحيح ليس بصلوة : ضمير در هر دو « ليس » به ماء موصوله برمىگردد .

كما يشكّ فى صحّته : ضمير در « صحّته » به « الفاقد » برمىگردد .

فى صدق عنوان المأمور به عليه : ضمير در « عليه » به « الفاقد » برمىگردد .

حتى يكتفى بفاقدها : ضمير در « بفاقدها » به سوره برمىگردد .

فى مثله : ضمير در « مثله » به مقام يا شكّ برمىگردد .

سياتى فى بابه : ضمير در « به » مانند « مثله » مىباشد .