نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٧
نكات دستورى و توضيح واژگان
متن :
تنبيهان : الاوّل : انّه لا فرق في عدم جواز الاستعمال فى المعنيين بين ان يكونا حقيقيّين او مجازيّين او مختلفين ، فأنّ المانع و هو تعلّق لحاظين بملحوظ واحد في آن واحد موجود فى الجميع فلا يختصّ بالمشترك كما اشتهر .
ترجمه :
[ دو تنبيه ]
[ دو تنبيه ]
دو آگاهانيدن :
[ تنبيه اول : در جايز نبودن استعمال در دو معنا بين اينكه دو معنا حقيقى يا مجازى يا مختلف باشند فرقى نيست ]
[ تنبيه اول : در جايز نبودن استعمال در دو معنا بين اينكه دو معنا حقيقى يا مجازى يا مختلف باشند فرقى نيست ]
اوّل : همانا فرقى نيست در جايز نبودن استعمال در دو معنا بين اينكه باشند ( دو معنا ) حقيقى يا مجازى يا مختلف . پس همانا مانع - و آن ( مانع ) تعلّق گرفتن دو لحاظ به ملحوظ واحد در آن واحد - موجود است در همه ، پس اختصاص ندارد ( جايز نبودن استعمال ) به مشترك آن‌طور كه مشهور شده است .
نكات دستورى و توضيح واژگان
نكات دستورى و توضيح واژگان
تنبيهان : يعنى « هذان تنبيهان » .
الاوّل انه لا فرق الخ : كلمهء « الاوّل » مبتدا و بدل تفصيلى اوّل از « تنبيهان » بوده و « انّه » كه ضميرش به معناى شأن بوده با ما بعدش خبر مىباشد .
بين ان يكونا الخ : ضمير در « يكونا » به « معنيين » برمىگردد .
و هو تعلّق الخ : ضمير « هو » به مانع برمىگردد .
فلا يختصّ بالمشترك : ضمير فاعلى در « يختصّ » به جايز نبودن استعمال در دو معنا برمىگردد .