نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٢

نكات دستورى و توضيح واژگان

و معنى ذلك : مشار اليه « ذلك » لحاظ كردن لفظ در يك زمان ، دو مرتبه و به صورت تبعى مىباشد .

اعنى به اللّفظ الفانى : ضمير در « به » به « ملحوظ واحد » برگشته و كلمهء « اللّفظ » مفعول براى « اعنى » و كلمهء « الفانى » صفت براى « اللّفظ » و اين عبارت نيز صفت براى « ملحوظ واحد » مىباشد . و مقصود مصنّف آن است كه مىخواهد بگويد مقصودش از ملحوظ واحد عبارت از لفظ مشتركى كه فانى در دو معنا شده مىباشد .

و هو محال بالضّرورة : ضمير « هو » به اجتماع لحاظين در آن واحد بر ملحوظ واحد برمىگردد .

لا يقبل الخ : ضمير فاعلى در « لا يقبل » به شىء واحد برمىگردد .

انّه لا يمكن الخ : ضمير « انّه » به معناى شأن مىباشد .

ان يقع لك ان تنظر الخ : كلمهء « ان تنظر » تأويل به مصدر رفته و فاعل « يقع » بوده و « ان يقع » نيز تأويل به مصدر رفته و فاعل « يمكن » مىباشد .

الى صورة تسع المرآة كلّها : ضمير فاعلى در « تسع » به صورت و در « كلّها » به مرآة برگشته و جملهء « تسع المرآة كلّها » صفت براى « صورة » مىباشد .

و تنظر فى نفس الوقت : كلمهء « تنظر » عطف به « تنظر » در « ان تنظر » مىباشد .

صورة اخرى تسعها ايضا : ضمير فاعلى در « تسعها » به صورة اخرى و ضمير مفعولى به مرآة برگشته و جمله « تسعها ايضا » صفت بعد از صفت براى « صورة » مىباشد .

انّ هذا محال : مشار اليه « هذا » چنين نظرى مىباشد .

و كذلك النّظر : مقصود از « كذلك » يعنى همچون نظر در آينه كه محال بود .