نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٣

شرح ( پرسش و پاسخ )

الّذى لا يحتمل معه الخلاف : ضمير در « معه » به نصّ برگشته و موصول « الّذى » با جملهء بعدى كه صله‌اش بوده ، صفت براى « النّصّ » مىباشد .

فانّ الاصل حينئذ : يعنى « در حين اذ كان يحتمل ارادة خلاف الظّاهر » .

على الظّاهر فيه : ضمير در « فيه » به معناى خاصّ برمىگردد .

ظاهر فى عدمه : ضمير در « عدمه » به تقدير برمىگردد .

و هكذا فى باقى الاصول المذكورة : مقصود از « هكذا » يكى بودن مؤدّاى اصول مىباشد .

بل كلّها يرجع اعتبارها الخ : ضمير در « كلّها » به « هذه الاصول » يعنى اصول مذكوره و در « يرجع » به « كلّها » و در « اعتبارها » نيز به « هذه الاصول » برمىگردد .

هو اصالة الظّهور : ضمير « هو » به اصل واحد برمىگردد .

و لذا لو كان الخ : مشار اليه « ذا » اصل در حقيقت ، يك اصل و آن اصالة الظّهور بوده مىباشد .

و كان الاصل من اللّفظ المجاز الخ : اين عبارت و بعد از آن در واقع بيان « انعكس الامر » مىباشد .

و مقتضاه : ضمير در « مقتضاه » به اصل برمىگردد .

حينئذ : يعنى « حين اذ كان الكلام ظاهرا فى المجاز » .

و هكذا : مقصود از « هكذا » يعنى امر به عكس بوده مىباشد .

شرح ( پرسش و پاسخ )

شرح ( پرسش و پاسخ )

160 - اصالت ظهور و موردش كدام است ؟ ( 5 - اصالة الظّهور . . . على الظّاهر فيه )

ج : مورد اصالت ظهور آنجايى است كه لفظى ، ظاهر در يك معناى خاصّى است