نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٠

نكات دستورى و توضيح واژگان

متن :

2 - اصالة العموم : و موردها ما اذا ورد لفظ عامّ و شكّ في ارادة العموم منه او الخصوص اى شكّ في تخصيصه ، فيقال حينئذ : الاصل ، العموم ، فيكون حجّة فى العموم على المتكلّم او السّامع .

ترجمه :

دوّم ، اصالت عموم است

دوّم ، اصالت عموم است

: و مورد آن ( اصالت عموم ) آنجايى است كه وقتى وارد شود لفظ عامّى و شكّ شود در اراده كردن عموم از آن ( لفظ عامّ ) يا خاصّ . يعنى شك شود در تخصيص آن ( لفظ عامّ ) . پس گفته مىشود در اين هنگام : اصل ، عموم است . پس مىباشد ( اصل ) حجّت در عموم بر عليه متكلّم يا شنونده .

نكات دستورى و توضيح واژگان

نكات دستورى و توضيح واژگان

2 - اصالة العموم : يعنى « الثّانى اصالة العموم » .

و موردها : ضمير در « موردها » به اصالت عموم برمىگردد .

فى ارادة العموم منه : ضمير در « منه » به لفظ عامّ برمىگردد .

او الخصوص : عبارت ، عطف بر « العموم » مىباشد . يعنى « فى اراده الخصوص منه » .

اى شكّ فى تخصيصه : ضمير در « تخصيصه » به لفظ عامّ برمىگردد .

فيقال حينئذ : يعنى « حين اذ كان الشكّ فى ارادة العموم او الخصوص » .

الاصل العموم : كلمهء « الاصل » مبتدا و « العموم » خبر و اين جمله نايب فاعل « يقال » مىباشد .

فيكون حجّة الخ : ضمير در « يكون » به اصل برمىگردد .