نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٧

نكات دستورى و توضيح واژگان

پس صحيح نمىباشد از شنونده ، عذر آوردن در مخالفت با حقيقت به اينكه بگويد براى متكلّم : شايد تو اراده كرده‌اى معناى مجازى را . و صحيح نمىباشد عذر آوردن از متكلّم به اينكه بگويد براى شنونده : همانا من اراده كرده‌ام معناى مجازى را .

نكات دستورى و توضيح واژگان

نكات دستورى و توضيح واژگان

امّا من الجهة الأولى : مقصود از « الجهة الاولى » ذكر اصول لفظيّه و موارد اجراى آنها مىباشد .

فنقول اهمّ الاصول اللّفظيّة ما يأتى : كلمهء « اهمّ » مبتدا و اضافه شده به « الاصول » كلمهء « اللّفظيّة » صفت « اهمّ » و كلمهء « ما » موصوله و خبر و جمله « يأتى » كه ضمير فاعلى در آن به اهمّ اصول لفظيّه برگشته صلهء موصول و اين جملهء مبتدا و خبر نيز مقول قول مىباشد .

1 - اصالة الحقيقة : يعنى « الاوّل اصالة الحقيقة » . كلمهء « الاوّل » مبتدا و كلمهء « اصالة الحقيقة » خبر مىباشد .

و موردها : ضمير در « موردها » به اصالة الحقيقه برمىگردد .

من اللّفظ : جار و مجرور متعلّق به « ارادة » مىباشد .

مع احتمال وجودها : ضمير در « وجودها » به قرينه برمىگردد .

فيقال حينئذ : يعنى « حين اذ كان الشكّ فى ارادة المعنى الحقيقىّ او المجازىّ » .

الاصل الحقيقه : كلمهء « الاصل » مبتدا و خبرش « الحقيقه » بوده و اين جمله نيز نايب فاعل « يقال » مىباشد .