نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٠

نكات دستورى و توضيح واژگان

فلا يمكن تصوّر جميعها للواضع : ضمير در « جميعها » به نسب برمىگردد .

فى مقام الوضع لها : ضمير در « لها » به نسب برمىگردد .

يكون عنوانا الخ : ضمير در « يكون » به « معنى اسمىّ » برمىگردد .

حاكيا عنها : كلمه « حاكيا » عطف به « عنوان » و خبر بعد از خبر براى « يكون » بوده و ضمير در « عنها » به نسب غير محصورة برمىگردد .

كمفهوم لفظ النّسبة الابتدائيّة : اين عبارت ، خبر براى مبتداى محذوف است يعنى « هذا المعنى الاسمىّ الحاكى عن النّسب كمفهوم الخ » .

المشار به الى الافراد النّسب الابتدائيّة الكلاميّة : ضمير در « به » به « لفظ نسبت ابتدائيّه » برگشته و مقصود از « النّسب الابتدائيّة الكلاميّة » يعنى نسبتهاى ابتدائيّه‌اى كه در كلام واقع مىشود .

ثم يضع لنفس الافراد : ضمير فاعلى در « يضع » به واضع برگشته و مفعول « يضع » كلمه « لفظ النّسبة الابتدائيّة » بوده كه به قرينه مقام محذوف است .

لا يمكن التّعبير عنها الّا بعنوانها : ضمائر مؤنث در « عنها » و « بعنوانها » به افراد غير محصوره ، برمىگردد .

هو النّسبة الابتدائيّة الخ : ضمير « هو » به موضوع له برمىگردد .

فليست بنسبة حقيقة : ضمير در « ليست » به « النّسبة الابتدائيّة » برمىگردد .

بل تكون طرفا للنّسبة : ضمير در « تكون » به نسبت ابتدائية برگشته و مقصود از طرف نسبت بودنش آن است كه منسوب اليه و مبتدا قرار مىگيرد .

و من هذا : مشار اليه « هذا » لحاظ در نسبتها عامّ ولى وضع آنها چون براى افراد بوده خاصّ است مىباشد .