وصايا الرسول ( ص ) والائمة ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٧

وصيت آن حضرت به عبد اللّه بن جندب

إيمانا ممّا أظهره من نفاذ قدرته . و على ربّهم يتوكّلون .

يا ابن جندب قديما عمر الجهل و قوى أساسه و ذلك لاتّخاذهم دين اللّه لعبا حتّى لقد كان المتقرّب منهم إلى اللّه بعلمه يريد سواه اولئك هم الظّالمون .

يا ابن جندب لو أنّ شيعتنا استقاموا لصافحتهم الملائكة و لأظلّهم الغمام و لأشرقوا نهارا و لأكلوا من فوقهم و من تحت أرجلهم و لما سألوا اللّه شيئا إلّا أعطاهم .

يا ابن جندب لا تقل في المذنبين من أهل دعوتكم إلّا خيرا . و استكينوا إلى اللّه في توفيقهم و سلوا التّوبة لهم . فكلّ من قصدنا و والانا و لم يوال عدوّنا و قال ما يعلم و سكت عمّا لا يعلم أو أشكل عليه فهو في الجنّة .

يا ابن جندب يهلك المتّكل على عمله . و لا ينجو المجترئ على الذّنوب الواثق

افزون گردد . از آنچه خداوند از قدرت نافذه‌اش آشكار ساخته ، و بر پروردگار خود توكل كنند .

اى پسر جندب از ديرگاه جهل و نادانى معمور گشته و بنيانش پابرجا شده ، و اين بدان جهت است كه دين خدا را به بازيچه گرفته‌اند ، تا جايى كه كسى از آنها نيز كه بخواهد به وسيلهء علم و دانش خود به خدا تقرّب جويد غير خدا را اراده كند ، اينان ستمكارانند .

اى پسر جندب اگر شيعيان ما استقامت داشته پابرجا باشند ( بدان پايه و مقام رسند كه ) فرشتگان با آنان مصافحه كنند ، و ابرها بر سرشان سايه افكند ، و روزشان تابناك شده و از بالاى سر و پايين پاى خود روزى خورند ، و چيزى از خدا نخواهند جز آنكه به آنها عطا فرمايد .

اى پسر جندب دربارهء گنهكاران از دعوت‌شدگان ( هم‌كيشان ) خود جز خير و خوبى سخن مگوى ، و از درگاه خدا ملتمسانه توفيقشان را بخواهيد ، و براى ايشان بازگشت و توبه درخواست كنيد ، كه براستى هركس آهنگ ما كند و ما را دوست بدارد و دشمن ما را دوست ندارد ، و آنچه را مىداند بگويد ، و نسبت به آنچه نمىداند ، يا بر او مشكل و مشتبه است سكوت كند ، چنين كسى در بهشت است .

اى پسر جندب آن‌كس كه به عمل خود تكيه مىكند هلاك شود ، و آن‌كس كه بر انجام گناهان دلير و بىباك باشد و ( بىجهت ) به رحمت خدا اميدوار باشد نجات نيابد ، گويد : عرض