مهج الدعوات ومنهج العبادات ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٩

ز : دعاهاى حضرت امام جعفر صادق عليه السلام

نيست خدايى مگر آن خدا كه بخشندهء مهربان است اين است آن خدا كه پروردگار شماست نيست خدايى مگر او كه آفرينندهء همه چيز است پس بندگى و پرستش ننمائيد او را و او بر همه چيز توانا و معتمد است بگو كه اوست پروردگار من نيست خدايى مگر او بر او اعتماد نموده‌ام و به سوى اوست بازگشت من اى جماعت مردمان ياد كنيد به دل و زبان نعمت خدا را كه داده است بر شما آيا هست هيچ آفريننده‌اى به غير از خدا كه روزى دهد به شما از آسمان ( به باريدن باران ) و از زمين ( به رويانيدن گياهان و درختان را ) نيست خدايى مگر او پس به كجا بر مىگرديد ، آن آفريدگار خداست كه پروردگار شماست پس بزرگوار است خدا كه پروردگار عالميان است ، اوست زندهء دائمى كه نيست خدايى مگر او پس بخوانيد او را به عبادت در حالى كه خالص‌كننده باشيد براى او دين خود را ، همهء ستايش براى خداست كه پروردگار عالميان است او پروردگار مشرق و مغرب است ، نيست خدايى مگر او پس فراگير تو او را معتمد براى خود ، اى پروردگار ما فرو ريز بر دلهاى ما صبر و شكيبايى را و نگاهدار قدمهاى ما را در روز جنگ و يارى ده ما را بر گروه كافران اگر « 1 » مىفرستاديم ما اين قرآن را « 2 » بر كوهى هر آينه مىديدى تو آن را زارىكنندهء شكافته‌شدهء پاره پاره گرديده از ترس خدا و اين مثلها را مىزنيم و بيان مىكنيم آنها را براى مردمان شايد كه ايشان تفكّر نمايند ، اوست خدائى كه نيست خدايى مگر او داناى پنهان و آشكار است ، اوست بخشندهء مهربان ، اوست خدائى كه نيست خدائى مگر او پادشاه و پاكيزه است ( از نقص و عيب ) و سالم « 3 » و امان دهنده است ، حفظكننده و غلبه‌كننده است ، صاحب جبروت و متكبّر است ، منزّه است خدا از آنچه شريك قرار مىدهند او را مشركان ، اوست خداى تقديركنندهء « 4 » آفرينندهء بخشنده ، براى اوست نامهاى نيكو ، تسبيح مىكند براى او آنچه در آسمانها و زمين است و اوست غلبه‌كنندهء داناى با مصلحت ، ابتدا بنام خداى بخشندهء مهربان بگو اوست خداى يگانه ، خداى دائمى و بىنياز است نزائيده و زائيده نشده و نبوده و نيست

( 1 ) غرض از آوردن اين مثل سرزنش ايشان است بر خشوع نكردن او در وقت قرائت قرآن به سبب قساوت قلب و تفكّر ننمودن او در معانى قرآن يا آنكه غرض سرزنش كفار است يعنى اگر قرآن را بر كوه نازل مىكرديم هر آينه آن با وجود سختى و سنگدلى و بزرگى بترسيدى و اطاعت نمودى و دلهاى كافران مطلق از آن متأثّر نمىشوند و خوف نمىكنند . و اللَّه يعلم ( 2 ) اين آيه در سوره حشر است و سابقا مشروحا گذشت و اشاره به بعضى از تفاسير و نكات نمود . ( 3 ) يعنى سالم است از عجز و جهل . ( 4 ) سابقا فرق ميان خالق و بارى و مصوّر گذشته احتياج به اعاده نيست .