يحيى بن عمر علوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٦

10 . مرثيه على بن عباس بن جريح رومى

ما براى بر طرف كردن تاريكىها به دو چشم اميد مىداشتيم و تاريكىها به امثال او روشن مىشد .

خداى بزرگوار عرش ، براى بردن پسر پيامبر خود ، گوى سبقت را از ما ربود و خدا هميشه برتر و پيروزمند است .

هم او و هم پيشتازان خاندانش ، از اين جهان رفتند و روش مرگ و مردن را بايد از ايشان آموخت .

اكنون چنانم كه نه آنها مرا از ياد او باز دارند ، چنان‌كه « مؤرّج » شاعر پيش از من درباره آن دو گفته .

و نه [ مرگ ] او مىتواند مرا از اندوه و غم آنان باز دارد ، بلكه داغ او ، غم مرا براى آنان تحريك كرده و اندوه ، اندوه آورد .

هنگامى كه مردم به خواب روند ، من هم براى استراحت مىروم ، ولى چنان است كه گويا چشمانم پر از خار و خس است .

اى يحيى ! اى بزرگ‌مرد ! ياد تو چنان مرا سوزانده كه سوزشش به دل رسيده و دلم را كباب كرده .

آيا آن‌گاه كه ديدگانى تو را ديدار كنند كه جلاى آنهايى [ ديدگان دوستان ] و نيز ديدگانى كه خار آنهايى [ ديدگان دشمنان ] ، مراثى تو به نظم درآيد ؟

جانم به فدايت كه گرچه از اين جهان رفتى و هلاك شدى ، ولى محاسن تو پيوسته رو به فزونى و ازدياد و سرمشق ديگران است .