يحيى بن عمر علوى ( فارسى ) — الصفحة ٧١

8 . اشعارى ديگر در عزاى يحيى از على جمانى

يَاابْنَ الّذي جُعِلَتْ فَضائِلُهُ * فَلَكَ الْعُلا وَ قَلائِدُ السُّوَرِ

مِنْ اسْرَةٍ جُعِلَتْ مَخايِلُهُمْ * لِلْعالِمينَ مَخايِلُ النَّظَرِ

تَتْهيبَ الأَقْدارِ قَدْرَهُمْ * فَكَأَنَّهُمْ قَدْرٌ عَلى قَدَرٍ

وَالمَوْتَ لا تَشْوي رَمِيَّتُهُ * فَلَكَ الْعُلَا مَواضِعُ الغُرَرِ « 1 »

او در ميانه جوانىاش ، از گذشتگان برتر بود . موهايى به رنگ شفق در سياهى فرورفته داشت .

او همچون ماهى در افق آسمان ، به گردى دايره ماه كامل ، سخن مىگفت .

اى فرزند پدرانى كه فضائلشان از افلاك برتر باشد و انتساب به آنها گردن‌بندى از زيبايى و آرايش است .

از دودمانى كه آثار نورانيت جبينشان ، بر جهانيان هويداست .

قضاى الهى ، مرعوب عظمت آنان است . پندارى كه آنان بر قضا مسلطاند .

از اين رو مرگ نمىتواند آسمان بلند فضيلت و پايگاه شرفشان را ، آماج تير خود قرار دهد .

( 1 ) . مروج الذهب ، ج 4 ، صص 163 و 164 ؛ الغدير ، ج 3 ، ص 89 .