احوال و اقوال شيخ أبوالحسن خرقانى ( اقوال اهل تصوف درباره او بضميمه منتخب نور العلوم ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٢

ذكر شيخ ابو الحسن خرقانى [ از تذكرة الاوليا ]

371 و گفت : سه قوم را به خدا راهست : با علم مجرّد ، با مرقّع و سجّاده ، با بيل و دست ، و الّا فراغ نفس مرد را هلاك كند .

372 و گفت : پلاس داران بسيارند ، راستى دل مىبايد ، جامه چه سود كند ؟

كه اگر به پلاس داشتن و جو خوردن مرد توانستى گشتن خر بايستى كه مرد بودندى كه همه پلاس را دارند و جو خورند .

373 و گفت : مرا مريد نبود ، زيرا كه من دعوى نكردم ، من مىگويم « اللّه و بس ! »

374 و گفت : در همه عمر خويش اگر يك بار او را بيازرده باشى كه همه عمر بران همى گريى ، كه اگر عفو كند آن حسرت برنخيزد كه « چون او خداوندى را چرا بيازردم ؟ »

375 و گفت : كسى بايد كه به چشم نابينا بود و به زبان لال و به گوش كر كه تا او صحبت و حرمت را بشايد .

376 و گفت : طاعت خلق به سه چيزست : به نفس و زبان و به دل ؛ بر دوام از اين سه بايد كه به خدا مشغول بود تا كه ازين بيرون شود و بىحساب به بهشت شود .

377 و گفت : تحيّر چون مرغى بود كه از مأواى خود بشود به طلب چينه ، و چينه نيابد و ديگرباره راه مأوى نداند .

378 و گفت : هر كه يك آرزوى نفس بدهد هزار اندوهش در راه حقّ پديد آيد .

379 و گفت : قسمت كرد حق ، تعالى ، چيزها را بر خلق : اندوه نصيب جوانمردان نهاد و ايشان قبول كردند .

380 و گفت : در راه حقّ چندان خوش بود كه هيچ كس نداند . چون بدانستند همچون خوردن بود بىنمك .

381 حكايت كرده‌اند از شيخ با يزيد كه او گفت « از پس هر كارى نيكو ،