احوال و اقوال شيخ أبوالحسن خرقانى ( اقوال اهل تصوف درباره او بضميمه منتخب نور العلوم ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦٢

فهرست فصول و فقرات

نيز ديده شود .

251 خداى را بندگان‌اند كه خداى را ياد كنند ماهيان . . .

251 . بنده‌اى هست او را كه نور او به همه آفريده . . .

252 از آن آب محبت كه در دل دوستان جمع كرده است . . .

253 سه جاى ملائكه از اوليا هيبت دارند .

254 آن را كه او بردارد پاكيى دهد كه . . .

254 . گروهى را به اوّل خداوند ندانستند كه به آخر . . .

255 « بندهء من ، آن را كه تو مىجوئى به اوّل . . .

256 آنجا كه ترا كشتند خون خويش ديدى ؟ ف 545 ديده شود .

257 چون به عمر خويش درنگرستم همه طاعت خويش . . .

258 تا بيقين ندانستم كه رزق من بر اوست . . .

259 جوانمردى به كنار باديه رسيد و گفت من اينجا فرو نگنجم .

260 چنان بايد بودن كه ملائكه كه بر شما موكّلند . . .

261 مردان خداى را اندوه و شادى نبود . . .

262 صحبت با خداى كنيد ، با خلق مكنيد .

263 كس بود كه در سه روز به مكّه رود و باز آيد ، و . . .

264 تا خداى بنده را در ميان خلق دارد فكرتش . . . .

265 خداى ، تعالى ، مؤمنى را هيبت چهل فرشته دهد . ف 565 نيز ديده شود .

266 اگر كسى اينجا نشسته بود چشمش بر لوح برافتد . . .

267 اگر خداى را به خردشناسى . . .

268 على دهقان گفت مرد به يك انديشهء ناصواب . . . ف 618 ديده شود .

269 عجب دارم از اين شاگردان كه گويند پيش استاد شديم .

270 خرد و ايمان و معرفت را جايگاه كجاست ؟

271 مردان رسيده كدام باشند ؟