يازده رساله ( فارسى ) — الصفحة ٩٣
فصل ششمقصيدهء هائيهء ازرى در مدح اميرالمؤمنين عليه السلام
فصل ششمقصيدهء هائيهء ازرى در مدح اميرالمؤمنين عليه السلام
فصل ششمقصيدهء هائيهء ازرى در مدح اميرالمؤمنين عليه السلام
شيخ جليل و محدّث بى بديل ثقة الاسلام نورى - نَوَّرَ اللّه مَرْقَدَهُ - در كتاب شاخه طوبى « 1 » فرموده كه شخصى بود از نيكان [ شهر ] حلّه ، شغلش قصيدهخوانى بود ، و بسيار خوب مىخواند و در وقت خواندن عمامه را بر زمين مىگذاشت و در ميان مجلس راه مىرفت ، و در خصوص خواندن قصيده هائيّه مادح اهل البيت ملّا كاظم ازرى ، امتيازى داشت ، و فرموده : حقير در بيست سال قبل خواندن او را در نجف اشرف ديدم وحكايت را از او بلا واسطه شنيدم و بعد از او از جماعتى از اهل حلّه و غير حلّه شنيدم به نحوى كه قطع حاصل شد ، و حكايت چنان شهرت دارد كه محتاج به سند نيست ، و خلاصه آن حكايت چنين است كه :
وقتى جماعتى از اعيان و اشراف بغداد از قبيل قاضى و مفتى و امثال اينها به حلّه رفتند بر يكى از اكابر وارد شدند ، به جهت تماشا و ترويح از صاحب خانه خواستند كه حاجى جواد به جهت ايشان قصيده بخواند ، چون حالت مشاراليه معلوم بود كه در بحبوحه خواندن ازحالت طبيعى بيرون مىرفت به نحوى كه ملتفت خود نمىشد ، صاحب خانه ترسيد كه مبادا از اشعار مثالب و هجا بخواند و باعث فتنه و آشوبى شود راضى نشدند تا آنكه اصرار آنها از حد گذشت و الفت نزديك شد به كدورت
( 1 ) ( . چاپ نشده ، نسخه خطى آن در كتابخانه چهل ستون مسجد جامع تهران موجود است . )