يازده رساله ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٣

8 تكليف اهل منبر

چراغ فروزان مجتهدان ، صاحب كرامتهاى روشن ، ابى القاسم رضى الدّين سيّد بن طاووس ( قدّس سرّه ) كه خداوند نامش را در ملكوت اعلى بلند گرداند ، در اين زمينه بس است :

من مصلحت و نجات خود را در دنيا و آخرت در كناره گيرى از فتواى در احكام شرعيّه دانستم ؛ زيرا روايات رسيده در احكام از فقهاى اصحاب ما در مورد تكاليف شرعيّه بسيار مختلف است و شنيدم كه خداى ، جلّ جلاله ، به عزيزترين آفريده خود در بين خلايق ، محمّد صلى الله عليه و آله فرمود :

« وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا بَعْضَ الأَقاوِيلِ * لَأَخَذنا مِنْهُ بِاليَمِينِ » . « 1 »

ديدم اگر كتابى در فقه براى عمل به آن بعد از خود مىنوشتم ، خلاف پارسايى و ورع از فتوا دادن بود و مشمول تهديد آيات نامبرده مى شدم ، زيرا وقتى خداوند پيامبر عزيز خود و داناى جهانيان را چنين عتاب كند ، پس اگر من به ناحق حكمى كنم يا فتواى خلافى دهم يا تأليفى ناصواب كنم يا در اين موارد خطا كنم در حضور او ، روز قيامت ، چه حالى خواهم داشت . . . .

14 . به هنگام بيان فضايل و مقامات پيامبران و امامان معصوم عليهم السلام مطالبى را نگويد كه ( نزد خردمندان ) مايه نقص آنان گردد .

15 . اگر توان پاسخ نيكو به شبهه‌هاى عقيدتى را ندارد ، وارد آن نشود و اساس دين و عقيده مردم را ويران نسازد .

16 . با نرمى و مدارا رفتار كند كه نرمى در همه كارها اصلى است اساسى و بزرگ .

در پايان وصيّت خضر به حضرت موسى عليه السلام آمده است :

هيچ كس را بر گناهى سرزنش مكن . دوسترين كارها نزد خداى تعالى سه چيز است :

ميانه روى به هنگام توانگرى ، گذشت در توانايى و قدرت بر كيفر و نرمى با بندگان خدا .

( 1 ) ( . الحاقة ( 69 ) : 44 . )