يازده رساله ( فارسى ) — الصفحة ١٦٧
فصل سيزدهم [ فضيلت‌هاى اميرالمؤمنين و امامان ديگر عليهم السلام ]
انْتَ يا جَعْفَرُ فَوْقَ الْمَدْحُ وَالْمَدْحُ عِناءٌ * انَّمَا اْلَاشْرافٌ ارْضٌ وَ لَهُمْ انْتَ سَماءٌ
جازَ حَدَّ الْمَدْحِ مَنْ قَدْوَلَدَتْهُ الانبِياءُ « 1 »
ولادت آن حضرت در هفدهم ربيع الاوّل سنه 83 ، شهادتش در خلافت منصور دوانيقى در نيمه رجب سنه 148 واقع [ شد ] .
و ديگر ، پسر آن حضرت ، امام عليم ابوالحسن موسى بن جعفر الكاظم الحليم - صلوات اللّه عليه - است كه او را فقيه و صابر و عالم و عبد صالح و كاظم گويند ، و آن حضرت اعبد اهل زمان خويش بود و پيوسته قائم اللّيل و صائم النهار و حليف سجده طويله و دموع غزيره « 2 » بود ، و علما در باب عبادت آن بزرگوار نقل كرده‌اند كه آن حضرت نوافل شبانه را به نماز صبح وصل مىكرد ، و چون ازنماز صبح فارغ مىشد تعقيب مىخواند تا طلوع آفتاب ، پس سر به سجده مىنهاد و سربلند نمىكرد تانزديك زوال مىشد ، آن وقت سر از سجده بر مىداشت و بسيار اين دعا رامى خواند :
« اللّهُمَّ انّي اسْئَلُكَ الْراحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ وَ الْعَفْوَ عِنْدَ الْحِسابِ » « 3 »
و مكرر مىگفت اين كلمات را .
و نيز از جمله دعاهاى آن جناب بود « عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ » « 4 » و چندان از خوف خدا مىگريست كه محاسن شريفش از اشك چشمش‌تر مىشد ، و از همه مردم صله و احسانش به ارحام و خويشانش بيشتر بود ، و از فقراء
( 1 ) ( . ترجمه : تو اى جعفر بالاتر از مدح و ستودنى و مدح و ستايش خاكسار توست . بزرگان همچون زمينند و تو آسمان ايشانى ، مقام كسى كه از پيامبران متولّد شده از حدّ و مرز مدح و ستايش گذشته است . ) ( 2 ) ( . يعنى : شبها به عبادت ايستاده و روزها در حال روزه بود و ملازم سجده‌هاى طولانى و گريه و اشك فراوان‌مىبود . ) ( 3 ) ( . ترجمه : بار خدايا از تو راحتى هنگام مرگ و گذشت هنگام حساب را مسئلت مىنمايم . ) ( 4 ) ( . ترجمه : گناه بندهء تو بزرگ است پس نيازمند آنست كه عفو و گذشت تو نيز نيكو باشد . )