منازل السائرين ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٣

حصول كشف از طريق ديدن و شنيدن

است ، وى مولوى در مثنوى او را زيد بن حارثه نام برده است و داستانش را چنين نقل مىكند :

گفت پيغمبر صباحى زيد را * كيف اصبحت ؟ اى رفيق باوفا

گفت عبدا مومنا باز اوش گفت * كو نشان از باغ ايمان گر شكفت

گفت تشنه بوده‌ام من روزها * شب نخفتم من ز عشق و سوزها

تا ز روز و شب جدا گشتم چنان * كه ز اسپر بگذرد نوك سنان

كه از آن سو مولد و مادت يكى است * صد هزاران سال و يك ساعت يكى است

گفت از اين ره كو ره آوردى بيار * در خور فهم و عقول اين ديار

گفت خلقان چون ببينند آسمان * من ببينم عرش را با عرشيان

هين گويم يا كه بر بندم نفس * لب گزيدش مصطفى يعنى كه بس « 1 »

البته براى رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله راز بىقرارى اين جوان روشن بود ، پيامبرى كه بوى اويس قرنى را از جانب يمن استشمام مىكند ، چگونه رشحات رحمانى را در حارثه نمىبيند ؟

لذا از براى تذكر و بيدارى اصحابش ، حارثه را به سخن گفتن وادار كرد .

( 1 ) . مثنوى ، دفتر اول ، بيت 3527 .