منازل السائرين ( فارسى ) — الصفحة ٤٠١
باب طمأنينة
چيزهاى ديگر را مىشناسد نه اينكه رشتهء معلولات ، سبب واقع شوند :
امام حسين عليه السّلام مىفرمايد :
الهى ترددى فى الآثار يوجب بعد المزار ، فأجمعى عليك بخدمه توصلنى اليك كيف يستدلّ عليك بما هو فى وجوده مفتقر اليك .
« 1 » معبود من ، گشت و گذار من در نشانه‌ها باعث دورى ديدار مىشود ، پس جمع گردان در من وسيله‌اى را كه مستقيما برساند مرا به تو ، چگونه استدلال شود به تو به آنچه كه آن در هستىاش نيازمند به توست .
آدمى ديده است باقى گوشت و پوست * هرچه چشمش ديده است آن چيز اوست « 2 »
الدرجة الثالثه :
طمأنينه شهود الحضرة الى اللطف ، و طمأنينة الجمع الى البقاء و طمأنينة المقام الى نور الأزل .
اين طمأنيه همان لطف حاصل از شهود حضرت جمع است كه باعث محو اغيار و آثار مىشود و سالك به واسطهء بقاى اين طمأنينه حق را به ذاتش شهود مىكند و بقا را به بقاى خداى خويش مىبيند و اين طمأنينه شهود عبد به عين قدم نور ازلى است ، معنى به عين قدم ، يعنى به عين رب خويش مىبيند كه مقتضى قرب نوافل است :
كنت سمعه الّذى يسمع به ، و بصره الذى يبصر به . « 3 »
مولاى متقيان على عليه السّلام در اين مقام است كه مىفرمايد :
الهى هب لى كمال الانقطاع اليك و انر ابصار قلوبنا بضياء نظرها اليك حتى تخرق أبصار القلوب حجب النور فتصل الى معدن العظمة و تصير ارواحنا معلقة بعّز قدسك .
« 4 »
البته بزرگان عرفا ، اين حالت را ادامهء سفر دوم مىدانند كه سفر در فى الله يعنى مراتب ظهورات افعالى و صفاتى و اسمائى اوست . مردم ، صاحب اين سفر را گرامى مىدارند و او را قطب الأقطاب و مركز وجود مىخوانند .
( 1 ) . اواخر دعاى عرفه ، امام حسين ( ع ) . ( 2 ) . مثنوى دفتر ششم ( 3 ) . پيام پيامبر ، ص 298 . ( 4 ) . مناجات شعبانيه .