منازل السائرين ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٨

باب ايثار

علاقه شديد باطنى باشد ، ثواب آن در روز جزا بيشتر است .

الدرجة الاولى :

أن تؤثر الخلق على نفسك فيما لا يحرم عليك دينا ، و لا يقطع عليك طريقا ، و لا يفسد عليك وقتا .

ايثار آن است كه مردم را بر خود مقدم بداريد و آن چيزهايى كه بذل آن شرعا حرام نيست و بخشش آنها راه زندگى و حيات را بر تو قطع نكند و وقت تو را تباه نسازد .

پس در درجهء اول ايثار سه جزء دارد :

جزء اول : ان تؤثر الخلق على نفسك .

بايد خلق را بر خود مقدم داشت و در آن چيزى كه شرعا حرام نيست ايثار كرد ، لذا ايثار بايد در چارچوب شريعت باشد .

جزء دوم : و لا يقطع عليك طريقا .

ايثار بايد به حدى باشد كه ادامه زندگى فردرا مختل نكند و او را با مشكل مواجه نسازد . به سخن ديگر ، بايد اعتدال را رعايت كرد به طورى كه محتاج غير نشود .

جزء سوملاو لا يفسد عليك وقتا .

اگر آدمى مىخواهد ايثار در وجودش تأثير گذاشته و وقت او را خوش نمايد ، نبايد كارى كند كه امكان استفاده از وقت از او گرفته شود ، ريا ، منت‌گذاشتن بر غير و . . . باعث مىشود لذت ايثار از فرد گرفته شود .

اهل بيت عليهم السّلام كسانى بودند كه خالصانه ايثار مىكردند و لذت معنوى براى آنها با ارزش‌تر از آن چيزى بود كه ايثار مىكردند .

بايد توجه داشت كه ايثار نوعى مبادله با خداست ، خدايى كه در راه او با نيت خير ايثار مىكنيم و در مقابلش هداياى معنوى دريافت مىكنيم كه همان لذت حال و نشاط باطنى است .

و يستطاع هذا بثلاث أشياء : بتعظيم الحقوق ، و مقت الشّحّ ، و الرّغبة فى مكارم الأخلاق .

درجه اول ايثار را سه چيز تسهيل مىكند :

1 . بزرگ شمردن حقوق ( خدا ، مردم ، خويشتن و . . . )