منازل السائرين ( فارسى ) — الصفحة ١٧٢

درجات اخلاص

سودى براى انسان ندارند و تنها كالاى سودمند قلب سليم است .

يعنى قلبى كه از بيمارى كثرت زدگى رها شده و به نور توحيد منور گرديده باشد .

مولا على عليه السّلام مىفرمايد :

من اخلص لله اربعين يوما فجرّ اللّه ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه .

« 1 » هركس چهل روز خود را براى خدا خالص كند چشمه‌هاى حكمت از قلبش بر زبانش جارى مىگردند .

« تدعه يسير مسير العلم و تسير . . . » در درجهء سوم اخلاص ، عامل مىبيند عملى كه انجام مىدهد طرح و نقشه‌اش از قبل ريخته شده ، حكم ازلى اين بوده كه اين عمل بدين كيفيت و بدين ترتيب در اين زمان به دست اين عامل عملى گردد البته آن عملى كه فسادى بر آن مترتب نيست ، سيئه نيست حسنه است . به حكم آيهء « ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ » « 2 » هر حسنه‌اى كه به شما برسد از جانب خداست .

در اين مقام عامل با اين شهود ، عمل را در مسير علم ازلى قرار داده و به حكم « علم بما كان قبل ان يكون » او شاهد حكم و عامل ازلى خواهد بود . بدين‌ترتيب ، هنگام عمل عامل به كار رفته ، نظرش به كلى از اثر جزئى عمل سلب مىگردد . و از قيد رسوم خارج مىشود و به كمال اخلاص مىرسد .

( 1 ) . بحار الانوار ، ج 67 ، ص 242 . ( 2 ) . نساء / 79 .