منازل السائرين ( فارسى ) — الصفحة ١٢٠

باب زهد

باب زهد

باب زهد

قال الله تعالى : بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ . « 1 » آنچه خدا بر شما باقى گذارد بهتر است . اگر واقعا به خدا ايمان داريد .

زاهد كسى است كه روى گرداننده از دنيا و بهره‌هاى دنيوى باشد .

زاهدى چيست ترك بد گفتن * عاشقى چيست ترك خود گفتن « 2 »

زاهد كسى است كه زهدش به كردارش بسته باشد ، و زاهدنما كسى است كه كه زهدش به زبانش بسته باشد . حافظ گويد :

زاهد ظاهر پرست از حال ما آگاه نيست * در حق ما هرچه گويد جاى هيچ اكرا نيست

در طريقت هرچه پيش سالك آيد خير اوست * در صراط مستقيم اى دل كسى گمراه نيست

زهد يعنى از هر چيزى كه ناپدار است دل بريدن و وابستگى و رغبت به آن نداشتن .

خواجه در تعريف زهد مىگويد : الزهد هو اسقاط الرغبة عن الشىء بالكلية و هو للعامّة قربة و للمريد ضرورة و للخاصة خشية . زهد آن است كه سالك رغبت به كثرت و ميل به آن را به طور كامل ( با ترك هرگونه گرايشى به آن ) از خود ساقط كند . زهد براى عامه قرب و نزديكى به سوى خداست ؛ ( زيرا ايشان به واسطهء آن به سوى خدا تقرب مىجويند ) و براى مريد ضرورت است . ( زيرا كه او قلب خود را با خدا جمع كرده و همت و رغبت خود را يكى ساخته است و اگر نسبت به دنيا و آن‌چه در آن است زهد نورزد پراكنده دل خواهد شد و مقام جمع را از دست خواهد داد و اين براى خاصّه خشوع است . )

( 1 ) . هود / 86 . ( 2 ) . از نگارنده .