اصطلاح نامه اصول فقه ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

1 - نمايش الفبايى

استصحاب تعليقى

استصحاب تنجيزى

( به لحاظ ترتب موضوع )

استصحاب سببى

استصحاب مسببى

3 - 4 - 6 - توضيح‌گر

معمولا كاربرد توضيح‌گر در كلمات متشابه ( مشتركات لفظى ) است ، يعنى اصطلاحاتى كه داراى شكل واحد و معانى متفاوت بوده باشند به وسيله توضيح‌گر از يكديگر متمايز مىگردند .

توضيح‌گر بعد از اصطلاح مشترك و داخل پرانتز مىآيد و مقصود از آن اصطلاح را بيان مىكند ؛ مانند :

سنت ( دليل )

ا . ع : ادله

سنت ( احكام )

بك : استحباب

3 - 5 - نمايش اصطلاحات

اصطلاح‌نامه اصول فقه ؛ همانند ساير اصطلاح‌نامه‌ها ، اصطلاحات را به سه شيوه نمايش مىدهد :

- نمايش الفبايى ؛

- نمايش نظام‌يافته ؛

- نمايش ترسيمى .

1 - نمايش الفبايى

ساده‌ترين روش نمايش اصطلاحات ، شيوه الفبايى است كه در آن هر اصطلاح در رديف الفبايى خود قرار گرفته و اطلاعات مربوط را به نمايش مىگذارد . در اين نظام مىتوان به دو مورد زير اشاره كرد :

الف - به هر اصطلاح و اطلاعات مربوط به آن از طريق الفبايى دست‌يافت ؛

ب - تنها با دانستن نام يك اصطلاح به جايگاه آن در علم مربوط پى برد .